1911
Dzień narodzin w Hucie Komorowskiej (I IV 1911)

Adam Kozłowiecki urodził się 1 kwietnia 1911 roku w Hucie Komorowskiej, w rodzinie ziemiańskiej, jako syn Adama (seniora), leśnika, i Marii z domu Janocha.

1914
Pobyt w Zakopanem (1914–1916)

Od chwili wybuchu I wojny światowej w 1914 roku młody Adaś przez dwa lata przebywał u babki Marii Henryki Janoszyny w Zakopanem, gdzie związał się na stałe z Tatrami. Jego guwernantka, która miała być Angielką i protestantką, okazała się katoliczką i Irlandką o nazwisku Winnifriede Markowska i nie znała ani słowa po polsku. Była z dziećmi Kozłowieckich cztery lata, od 1914 do 1918 roku.

1916
Nauka prywatna w Hucie Komorowskiej (1916–1920)

Po powrocie z Zakopanem młodzi Kozłowieccy uczyli się w domu rodzinnym pod kierunkiem zatrudnionego nauczyciela prywatnego. Podstawową szkołę czteroletnią Adam ukończył prywatnie w domu rodzinnym w Hucie Komorowskiej. Okres wojny polsko-sowieckiej w 1920 roku spędził głównie u babki Janoszyny w Krakowie, ale również był krótko w szkole pijarów w Rakowicach pod Krakowem i rozpoczął gimnazjum Sobieskiego w Krakowie.

1920
Gimnazjum w Krakowie (1920–1921)
1921
Gimnazjum w Chyrowie (1921–1924)

W 1921 roku rodzeństwo młodych Kozłowieckich, a więc Adam oraz brat Czesław i Jerzy, oddani zostali do konwiktu księży jezuitów w Chyrowie, gdzie Adam uczył się od II do V klasy.

1925
Gimnazjum w Poznaniu (1925–1929)

Gdy w 1926 roku zdradził ojcu zamiar wstąpienia do jezuitów, ojciec „się wściekł, że mu jezuici zbałamucili syna” i natychmiast przeniósł go wraz z braćmi, w środku roku szkolnego, do gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie w 1929 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. Mieszkał w tym czasie w Poznaniu i Sokolnikach Małych koło Szamotuł, gdzie wcześniej ich ojciec zakupił dla starszego syna Czesława niewielki majątek z domem.

1929
Nowicjat jezuicki w Starej Wsi (1929–1931)

Do zakonu jezuitów Adam Kozłowiecki wstąpił 30 lipca 1929 roku.

1929
Wstąpienie do zakonu jezuitów (30 VII 1929)
Do zakonu jezuitów Adam wstąpił 30 lipca 1929 roku.
1931
Studia filozoficzne w Krakowie (1931–1933)

Po dwuletnim nowicjacie w Starej Wsi koło Brzozowa studiował filozofię w Krakowie (1931–1933)

1933
Praktyka pedagogiczna w Chyrowie (1933–1934)
Następnie był przez rok wychowawcą młodzieży w Chyrowie (1933–1934).
1934
Studia teologiczne w Lublinie (1934–1938)

Odbył studia teologiczne w kolegium Bobolanum w Lublinie (1934–1938).

1937
Święcenia kapłańskie w Lublinie (24 VI 1937)

Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1937 roku w Lublinie z rąk biskupa pińskiego Karola Niemiry. Mszę św. prymicyjną odprawił w Majdanie Królewskim i w tym czasie doszło do pojednania z ojcem, który zmienił swe zdanie o synu i miał nawet powiedzieć, że „Adaś jest bardzo mądry. Jak jezuici nie zrobią go generałem, to są durnie!”.

1938
Trzecia probacja we Lwowie (1938–1939)

W roku akademickim 1938–1939 Adam odbył tzw. trzecią probację, czyli studium duchowości i prawa zakonnego we Lwowie.


1939
Więzienie Montelupich w Krakowie (1939–1940)

Pod koniec 1939 roku rozpoczęła sie dla księdza Adama droga przez „ucisk i strapienie”. 10 listopada 1939 roku został aresztowany przez hitlerowców. Początkowo więziony był na Montelupich w Krakowie.

1939
Aresztowanie w Krakowie (10 XI 1939)
1940
Transport do obozu w Dachau (10–12 XII 1940)
1940
Pobyt w Dachau (1940–1945)
1940
Przewiezienie do więzienia w Wiśniczu (3 II 1940)

Z więzienia na Montelupich w Krakowie, Adam Kozłowiecki został przewieziony do Wiśnicza, gdzie pozostał do 20 czerwca 1940 roku.

1940
Transport do obozu w Oświęcimiu (20 VI 1940)

Z Wiśnicza Ks. Adam Kozłowiecki trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz w Oświęcimiu (nr obozowy 1006). W Oświęcimiu pozostał do grudnia 1940 roku.

1945
Oswobodzenie obozu i pobyt w Pullach (29 IV 1945)

Po wyzwoleniu obozu w Dachau jezuici zebrali się najpierw w Pullach, następnie Ks. Adam wyjechał do Rzymu, gdzie 15 sierpnia 1945 roku złożył swoje ostatnie śluby zakonne.

1945
Wyjazd do Rzymu (12 VII 1945)
1945
Ostatnie śluby zakonne (15 VIII 1945)

W Rzymie pomimo tęsknoty za Polską i rodziną, Ks. Adam odpowiedział pozytywnie na sugestię wyjazdu do Afryki. Jak sam później napisał w jednym z listów: „Do Afryki dostałem się – można powiedzieć – „dzięki Hitlerowi”. Zaraz po zakończeniu działań wojennych nasz wikariusz generalny napisał do nas list. Prosił w nim o ochotników do pracy duszpasterskiej w Północnej Rodezji. Zgłosiłem się jako jedyny w nadziei, że mnie nie poślą; tęskniłem bowiem za Polską. Ponieważ były trudności zarówno z wyjazdem do Ojczyzny, jak i do Afryki, pozostawiłem decyzję Opatrzności. Opatrzność zdecydowała za Afryką.” Dnia 29 stycznia 1946 roku Adam Kozłowiecki wyjechał na misje do Północnej Rodezji, obecnej Zambii.

1946
Misjonarz i superior stacji misyjnej w Kasisi (1946–1950)

Sytuacja polskiej misji w Rodezji Północnej była zaraz po wojnie bardzo trudna. Wymagała nowych sił i wielu inicjatyw. Kozłowiecki należał do nowych polskich misjonarzy, którzy po latach „zmarnowanego” życia obozowego chcieli nadrobić niezawinione zaległości swoją własną aktywnością. Rzucił się w wir misyjnej pracy, a posiadając wyjątkowe zalety charakteru, znajomość języków i praktykę pedagogiczną, błyskawicznie włączył się do pracy misyjnej. Odnawiał więzi stacji misyjnych z pobliskimi wioskami, zakładał w nich szkoły, budował wiejskie kaplice i domy dla nauczycieli. Od 1948 roku pelnił obowiązki przełożonego ważnej stacji misyjnej w Kasisi, która obejmowała swoim zasięgiem ponad 300 wiosek. Kierował budową miejscowego kościoła. Nie zaniedbywał też licznej grupy Polaków, uchodźców wojennych.

1946
Wyjazd z Rzymu do Rodezji Północnej (29 I 1946)
1946
Dotarcie do polskiej misji w Kasisi (14 IV 1946)
1950
Administrator apostolski wikariatu Lusaka (1950–1955)
1950
Nominacja na administratora apostolskiego (15 VII 1950)
1952
Pobyt w Tanganice, Ugandzie, Ruandzie, Burundi i Kongo (1952)
1955
Wizyty w Rzymie, Chicago, Dublinie, Londynie, Paryżu i we Frankfurcie nad Menem (1955)
1955
Okres urzędowania biskupa wikariusza apostolskiego Lusaki (1955–1959)
1955
Nominacja na biskupa i wikariusza apostolskiego (4 VI 1955)
1955
Konsekracja biskupia w Lusace (11 XI 1955)
1957
Udział w konsekracji biskupa w Bembeke w Nyasalandzie (1957)
1958
Wizyta w Dublinie, Londynie i Rzymie (1958)
1959
Okres urzędowania arcybiskupa, metropolity Lusaki (1959–1969)
1959
Nominacja na arcybiskupa Lusaki (25 IV 1959)
1959
Ustanowienie hierarchii kościelnej w Rodezji Północnej
1959
Ingres i instalacja arcybiskupia (12 VII 1959)

Jako metropolita Lusaki, Kozłowiecki okazał się biskupem na właściwy czas. W okresie wielkich przemian na kontynencie afrykańskim był gorącym zwolennikiem równouprawnienia ras. W 1958 roku zredagował w imieniu Episkopatu Północnej Rodezji list pasterski, w którym stanął w obronie równości rasowej i sprawiedliwości społecznej. Dokument ten dostał się do zbioru dokumentów Kongregacji Ewangelizacji Narodów. Brał tez czynny udział w Memorandum Episkopatu Federacji Rodezji i Nyasalandu z 31 października 1959 roku, broniącego praw Murzynów w wyborze ustroju państwowego i udziału w rządach. Memorandum to zostało przyjęte na terenie Federacji z entuzjazmem.

1960
Wizyta w Rzymie, udział w Kongresie Eucharystycznym w Monachium
1960
Uroczystości w Dachau (1960)
1962
(z przerwami) udział w Soborze Watykańskim II w Rzymie (1962–1965)
1964
Wizyta w Anglii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych
1964
Konferencja AMECEA w Dar–es–Salaam (1964)
1967
Konferencja AMECEA w Nairobi, udział w Synodzie Biskupów w Rzymie (1967)
1969
Rezygnacja z arcybiskupstwa Lusaka (29 V 1969)

Od chwili odzyskania przez Zambię niepodległości (1964 rok), Adam Kozłowiecki każdego roku składał swoją rezygnację ze stanowiska arcybiskupa. Widział na tym stanowisku rodowitego Zambijczyka. Ostatecznie w 1969 roku rezygnacja została przyjęta na rzecz mało znanego w Zambii arcybiskupa Emanuela Milingo. Kozłowiecki pozostał na terenie Zambii jako zwykły misjonarz. Następcą Milingo został po pewnym czasie Adrian Mungandu, najstarszy wychowanek polskiej misji, dawny współpracownik i wikariusz generalny Kozłowieckiego.

1969
Instalacja arcybiskupa Emanuela Milingi (17 VII 1969)
1969
Pobyt w Rzymie (1969)
1970
Pierwsza wizyta w Polsce (1970)
1970
Praca w Chingombe (1970–1971)
1972
Praca w Mumbwa (1972–1973)
1972
Wizyta w Monachium i poświęcenie kaplicy w Dachau (1972)
1973
Praca w Chikuni (1973–1975)
1973
Rekolekcje w południowej Afryce (1973)
1974
Wizyty w Rzymie, Chicago, Londynie i w Polsce (1974)
1974
Rekolekcje i wizyty w południowej Afryce (1974–1975)
1975
Pobyt w Rzymie (1975)
1975
Praca w Cilalantambo (1975–1976)
1976
Praca w Chingombe (1976–1989)
1976
Pobyt w Rzymie, Paryżu i Dar–es–Salaam (1976)
1978
Pobyt w Rzymie i Paryżu (1978)
1979
Wizyta w Polsce (1979)
1980
Pobyt w Rzymie, Paryżu i w Niemczech (1980)
1981
Pobyt w Rzymie (1981)
1982
Pobyt w Melbourne w Australii (1982)
1983
Rekolekcje wielkopostne i kapłańskie w Australii (1983)
1984
Pobyt w Rzymie i Nairobi (1984)
1985
Udział w Kongresie Eucharystycznym w Nairobi (1985)
1986
Pobyt w Moski (Tanzania) i w Rzymie na plenarnej sesji Kongregacji dla Ewangelizacji Ludów (1986)
1987
Pobyt w Rzymie i w Polsce (Kongres Eucharystyczny we Wrocławiu)
1987
Konsekracja kościoła w Hucie Komorowskiej (1987)
1988
Pobyt w Harare (Zimbabwe), w czasie wizyty papieża (1988)
1989
Praca w Lusace (1989–1990)
1989
Pobyt w Rzymie, w Ugandzie i w Polsce (1989)
1990
Wizyta w Potenza Picena i w Londynie (10 V–15 VI 1990)
1991
Praca w Mulungushi (1991–1992)
1992
Wizyta w Polsce i poświęcenie kościoła w Komorowie (1992)
1992
Praca w Mpunde (1992–2007)
1995
Pobyt w Monachium, Rzymie i Afryce Południowej (1995)
1997
Wizyty w Rzymie i w Polsce

Arcybiskup, a potem kardynał Adam wracał do rodzinnych stron wielokrotnie. Po raz pierwszy od zakończenia wojny przybył do parafii chrztu – Majdanu Królewskiego – w 1970 roku. W 1987 roku poświęcił kościół w Hucie Komorowskiej, a w 1992 roku kościół w Komorowie. Następnie przybywał w latach 1997, 1998 (na prymicje kardynalskie) i 1999.

1997
Nadanie tytułu Honorowego Obywatela Gminy Majdan Królewski (1997)
1998
Pobyt w Rzymie, w Polsce i w Stanach Zjednoczonych (1998)
1998
Nominacja kardynalska (21 II 1998)

Nominacja kardynalska Adama Kozłowieckiego w 1998 roku została odczytana jako uznanie dla niezwykle mądrej i roztropnej postawy arcybiskupa, który z miłości do afrykańskiego ludu, w niezwykle trudnych i skomplikowanych okresach przemian, potrafił być zarówno dobrym rządcą, jak i gorliwym, prostym misjonarzem, a nawet – jak sam o sobie pisał – „zapchajdziurą” w każdej potrzebie.

1999
Pobyt w Polsce i Nairobi (1999)
2002
Pożegnalny pobyt w Nairobi (2002)
2005
Ostatni pobyt w Rzymie na pogrzebie Jana Pawła II (2005)
2007
Śmierć w Lusace (28 IX 2007)

Kardynał Adam Kozłowiecki SJ zmarł 28 września 2007 roku w szpitalu w Lusace, gdzie został pochowany przy Katedrze Dzieciątka Jezus.